Zeven generaties hebben elkaar opgevolgd in le Bois-du-Luc, anderen zijn van verre horizonten gekomen. Al sinds 1685 trekken de steenkoollagen mannen, vrouwen en kinderen aan. De putten slokken mensen op en spuwen steenkool uit. Steenkool voor locomotieven, huiskachels en een rist industrietakken.

De 19e-eeuwse site van Bois-du-Luc werd opgenomen bij het 'Uitzonderlijk Erfgoed van Wallonië' en is kandidaat om erkend te worden als Werelderfgoed door Unesco. U maakt er kennis met het werk en het dagelijkse leven van de kompels en bedienden.

Van de onderaardse galerijen tot de top van de mijnbergen leert u het beklemmende raderwerk van het paternalisme kennen. De kantoren, de betaalruimte, de Saint-Emmanuelput, de ateliers waar men hout en metaal bewerkte, het lijken wel onderdelen van een middeleeuwse versterking. Bij die "burcht" hoorde een stad, uitgetekend en gebouwd door het patronaat. Alles kaderde in het kapitalisme. De arbeiders woonden (meer dan 166 huisjes), aten (kruidenier, slager, brouwer), ontspanden zich (park en kiosk, feestzaal, café, een rist vrijetijdsmogelijkheden betaald met de opbrengst van de steenkool), werden verzorgd (gesticht, hospitaal), baden (Sainte-Barbekerk), en kregen onderwijs (scholen) in deze stad die volledig gedirigeerd werd door de bazen. Denk daar eens aan wanneer u het geheel bekijkt van op een van de beboste mijnbergen, die piramiedes van het harde "labeur".